Veel vis en veel Japanners

Niks jetlag, gewoon doorslapen tot half 8. Heerlijk!

Na de worsteling op de te kleine kamer ("als jij nu in bed gaat föhnen, kan ik me douchen") gaan we naar de ontbijtzaal. De variatie is enorm: van een eenvoudig bakje yoghurt tot rijst met zalm, pickles, zeewier, gepocheerde eieren, salades en dingen waarvan we niet weten wat het is. Zelfs de mierzoete Japanse toetjes zijn onderdeel van het ontbijt. 

We zijn al vroeg in het metrostation om naar de beroemde Tsukiji vismarkt te gaan. Volgens diverse internetsites zou deze markt in november 2106 verplaatst worden naar een andere plek in de stad, maar gelukkig hebben ze hier nog even mee gewacht. Het kopen van een dagkaart voor de metro is minder eenvoudig dan gedacht. Ons Japans is nog niet vloeiend, dus gelukkig is er ook hier weer een mannetje dat ons erop wijst dat we bij de JR automaat staan. Japanse Railways ... We zochten de metro! 

Om 5 uur 's ochtends begint de veiling op de vismarkt. Hierna worden de bestellingen verwerkt die op de veiling zijn gedaan. Rond 10 uur is de grootste drukte voorbij, en mag het publiek komen kijken. Eerst opstellen in een rij met een schreeuwende politieagent die ons keurig in het gelid houdt. Rondom de rij racen allerlei voertuigen rond met bakken vis: scooters, busjes, fietsen, houten handkarren en elektrische racekarretjes met staande chauffeurs.  

In groepjes van 15 mensen mogen we onder begeleiding naar binnen. "No photo's!" zegt de agent en vervolgens begint iedereen als een malle te knippen. Wat een plek! Vissen en schaaldieren in allerlei soorten, maten en kleuren, mannen op laarzen en met rubberen schorten voor, stapels piepschuimen kratten, kantoortjes van houten planken met oude telefoons en faxapparaten, emmers en waterbakken, ijsblokmachines (klontjes van een paar kilo), voertuigen zoals eerder beschreven crossen overal tussen door, mannen staan vissen te zagen met een elektrische zaagmachine en megatonijnen worden in stukken gesneden waarbij de kop als een soort trofee op de toonbank staat. Als je ziet wat die Japanners hier op een dag uit de zee sjorren, dan kun je je amper voorstellen dat er in de wateren rondom Japan nog wat overblijft. Alsof ze met een superformaat visnet over de zeebodem schuiven en alles wat erin zit op de markt gooien, inclusief zeewier en zeeknollen en ander groenvoer. 

 

      

We lopen zeker anderhalf uur rond op de markt, waarbij we vaak  net niet van de sokken worden gereden door een of ander karretje. De agent komt nog regelmatig langs om te zeggen dat er geen foto's gemaakt mogen worden, maar daar luistert niemand naar 😊

 

Ook rondom de vismarkt staat alles in het teken van vis. Winkeltjes met messen, kommetjes, chopsticks, mandjes, en natuurlijk veel vis en schaaldieren. Om te kopen voor thuis of om daar te eten in een van de vele restaurantjes. We kiezen er een uit voor de lunch en worden door de drie koks achter de toonbank met gejuich begroet! Zo vers als de sushi die we daar eten, zal het waarschijnlijk nooit meer zijn. Genieten!

 

Lopend gaan we naar Hama-Rikyū Onsha-teien, een botanische tuin. Een rustpunt in het drukke Tokyo en beroemd om o.a. een 300 jaar oude den die wij overigens heel erg lelijk vinden. 't Kreng groeit over de grond en wat er al omhoog staat, is gestut door palen. Dikke pech is dat het bloemenveld net is omgespit dus de bloeikalender die we meekregen, klopt niet helemaal... Aan het eind van het park stappen we op een boot die ons onder 14 bruggen vaart naar Asakusa. Mooi om de stad zo vanaf het water te zien. 

We lopen naar Sensõ-ji, volgens het boekje de mooiste en de oudste boeddhistische tempel van Tokyo. De weg naar de tempel leidt langs een sliert toeristische winkeltjes waar drommen mensen langstrekken. Toeristen, maar vooral veel Japanners (vakantieperiode ook hier). Schoolkinderen  in verschillende schooluniformen, mannen in zwarte pakken en voor het eerst zien we hier vrouwen in kimono's met prachtig ingevlochten haren. Bij de tempel horen diverse religieuze onderdelen, zoals een grote wierookpot waar mensen de rook naar zichzelf toe wuiven, waterputten met kannetjes om je handen te wassen en ladenkasten waar je voor 100 yen een briefje uit mag trekken waar een wens op staat. (Wens niet goed? Niet getreurd, als je je best doet, komt alles goed - aldus de bijsluiter.) Hoogtepunt is de grote gong, waar je nadat je geld in een bak hebt gemikt op mag slaan. 

Binnen staat een altaar achter gaas. Veel goud, veel kleur. Enkele gelovigen zitten devoot met het hoofd gebogen voor het altaar, terwijl ondertussen heel huiselijk de vloer wordt gestofzuigd. 

 

 

Met de metro trekken we 19 haltes verder naar de andere kant van de stad. Shibuya is het doel, waar we het drukste kruispunt van de wereld (zeggen ze) willen filmen. Over vijf zebrapaden lopen honderden mensen tegelijk naar hun eigen overkant. Een grote mierenhoop, met daartussen filmende en selfies makende toeristen die het kruispunt meerdere keren nemen! Opvallend waren de verlichte vrachtauto's met keiharde muziek die telkens terug kwamen: slimme manier van reclame maken, want je auto komt op duizenden filmpjes en foto's op social media terecht! Ook Starbucks heeft hier een gouden greep gedaan door een locatie te huren met een bovenaanzicht op het kruispunt. Alle stoelen bezet door mensen met camera's!

  

Inmiddels is het donker, om half 7 gaat de zon hier al onder. Mijn voet doet niet meer zo goed mee, dus we gaan terug naar het hotel. Nog een bak sushi uit de deli als avondeten (wie zei ook alweer dat wij geen sushi-fans waren?) en dan 15 haltes terug naar Ueno. Lange dag, maar man man wat mooi!

 

      

Oké lezers, het ratjetoe aan foto's staat niet op de goede plek, dus die moeten jullie er zelf even bij verzinnen. En ze zijn ook niet opgeleukt met snapseed, want dit verhaaltje gaf al stress genoeg 😎