Helemaal zennnnn

Vandaag vertrekken we uit Tokyo voor een tripje van twee dagen naar de Japanse Alpen. Op station Ueno laten we de Japan Rail Pass stempelen, die we al in Nederland hadden gekocht. Met deze pas kunnen we de komende week gebruik maken van de supersnelle Shinkansen treinen en het gewone Japanse treinnetwerk. In hetzelfde kantoortje reserveren we de plaatsen voor de twee treinen van vandaag. Vol bewondering kijken we daarbij naar het meisje achter de balie: haar vingers lijken wel over het scherm te vliegen terwijl ze een voor een de wagons checkt. 

De Shinkansens vertrekken vanaf een paar speciale perrons. Bij de toegangspoortjes staan mannen in deftige pakken en met strakke donkerblauwe petten. Buigend heten ze ons welkom. Op het perron is het een komen en gaan van Shinkansens. De perrons zijn verdeeld in vakken en met je reservering kun je precies daar gaan staan waar je wagon straks stopt. De betekenis van de rode en groene vakken zijn ons niet helemaal duidelijk, maar aangezien daar slechts vijf mensen in staan is dat vast ook niet belangrijk. 

Stipt op tijd vertrekt de trein. Het eerste stuk gaat het in een rustig tempo, omdat hij over veel stations trekt in het stedelijk gebied rond Tokyo. Daarna wordt de snelheid opgevoerd. Geweldige ervaring! 

Naast ons is een Japanner sinds station Ueno bezig aan een maaltijd, helaas niet volledig geluidloos. Zijn etenstas is ook nog eens goed gevuld, dus die afleiding duurt tot ver buiten Tokyo. 

Opvallend zijn de conducteurs die zo nu en dan door een wagon lopen. Bij het verlaten van de wagon draaien ze zich zo om dat ze met het gezicht naar de reizigers staan en buigen dan. Ditzelfde zien we later op de dag als een schoonmaakploeg de trein heeft gepoetst: een diepe buiging naar de reizigers die staan te wachten. In Japan heel gewoon, voor ons een vreemde ervaring. 

Omdat het regent, is het uitzicht niet geweldig. Het is somber buiten en het is hier ook nog lang niet zo groen als in Nederland. Samen met de donkere huizen en saaie gebouwen niet echt een mooi plaatje. 

In Tomoya stappen we over op een boemeltrein naar Hida-Furukawa. Ook voor deze trein waren de plekken al gereserveerd en nu zitten we wel aan het raam. De rit duurt anderhalf uur en de omgeving verandert naar bergachtig. Echter, door de inmiddels stromende regen is het niet echt een feest buiten en zien we niet zo veel van die bergen. 

 

Met een taxi gaan we naar onze verblijfplaats voor twee nachten, een ryokan. Dit is een traditioneel Japans pension, waar gasten worden ontvangen zoals het eeuwen geleden ook gebeurde. Tip van Peter, die hier vorig jaar was. Al zijn superlatieven blijken waar, het is een fantastisch verblijf. Bij de deur moeten de schoenen uit, want binnen mag je alleen op sokken of sloffen lopen. De vloeren zijn bedekt met rieten matten en alle personeel is traditioneel gekleed in kimono. We worden ontvangen met een kopje schuimende Japanse thee, die vooral naar gras smaakt! Onze kamer bestaat uit drie kamertjes en is prachtig. Lage tafel, stoelen met de zitting op de grond, een ladenkast met kimono's en speciale sokken die we kunnen dragen en een hoge kast met allerlei snuisterijen. Helaas geen bed ... maar dat blijkt 's avonds tijdens het eten klaargelegd te worden. Gelegd ja, slapen doen we ook traditioneel, dat wil zeggen op de grond!

De wc is niet echt traditioneel. Daarover kan ik nog veel meer interessants vertellen, maar dat komt nog. Voor nu alleen even deze toilet-foto ....

 

 

 

Natuurlijk trekken we de kimono's aan. We gaan immers voor de volledige beleving :) In het doolhof aan kamertjes en gangetjes weten we de onsen te vinden: het traditionele Japanse bad. Mannen en vrouwen gescheiden, zoals dit ook vroeger gebeurde. De onsen bestaat uit een aantal kleine baden met heerlijk warm water. In een van de baden drijven sinaasappels (bij de heren appels!) en in een supergrote plantenschaal drijven rozenblaadjes. Voordat je het bad in mag, moet je jezelf uitgebreid douchen, want je mag alleen schoon het water in. Bij het rozenblaadjesbad staat een ronde doorzichtige fles met een pompje. Badolie? Ik laat wat op mijn handen lopen en smeer het op mijn arm. Vreemd geurtje, lijkt wel alcohol.... Dat bleek het ook te zijn: sake, Japanse rijstwijn. Vandaar die kopjes die eronder stonden! Lekker hoor, en niet alleen op je huid! Gelukkig heb ik de hele onsen voor mezelf en ik badder tot ik roze zie als een pasgeboren baby'tje. Helemaal zen kom ik eruit.

Henk blijkt inmiddels ook zen en zit in een grote leren relaxstoel met massa's knopjes die ervoor zorgen dat de stoel je gaat masseren. Alsof er drie fysiotherapeuten tegelijk aan het werk zijn, wat een feest!

Het eten is ook een ware belevenis. We worden in een apart kamertje gezet en er volgt een reeks aan minigerechtjes, het een nog lekkerder dan het andere. Librije kwaliteit, maar dan zonder de crèmepjes en verplichte zuurtjes en krokantjes. Van de meeste dingen hebben we geen idee wat het is en gokken we aan de hand van het bijgeleverde menublaadje. 

 

Dat groene was geen rups 

 

Ondanks de nog steeds stromende regen, gaan we na het eten op een minibloesemtoer georganiseerd door de ryokan. Een busje brengt ons naar een plek die vol staat met bloeiende witte kersenbloesembomen. Ze zijn verlicht met grote bouwlampen en steken schitterend af tegen de zwarte lucht. 

 

Nu ik dit schrijf, liggen we op de grond in ons traditionele bed. Tv aan, dat dan weer wel. Het regent nog steeds pijpenstelen en het klettert keihard op het dak. Morgen is het droog volgens de weerapp. Tot nu toe heeft die app het steeds goed gehad, dus dat fietsen gaat morgen gewoon door.