Amsterdam - Tokyo

We waren al gewaarschuwd natuurlijk, maar er zijn wel grenzen aan druk. Niet normaal.
Ruim vier uur van tevoren op Schiphol aanwezig, sluiten we aan in een rij die in vertrekhal 2 begint en in hal 3 uitkomt. Doel: koffer droppen. Uur, valt nog mee. Dan in een meterslange en brede rij voor de instapkaartcontrole. Hier hebben we mazzel. Buiten Europa-passagiers mogen achter een mannetje aanlopen dat ons naar vertrekhal 3 brengt. Kwamen we daar niet net vandaan? Mannetje weet de weg en leidt ons naar paspoorthokjes zonder rij. Topgozer. Hierna kunnen we ook vlot het securityplein over en zijn we onverwacht snel binnen. De hele operatie duurde anderhalf uur. Eitje.
Broodje, koffie, beetje rondhangen, vliegtuigen kijken, bestuderen van etende mensen (snuiven alle mannen zo hard en trekken ze dan ook hun wenkbrauwen op als ze een hap pizza nemen?), dutje doen en dan ineens is het boarding time.

De vlucht duurt lang. Eerst een kwartier taxiën via de Polderbaan en dan 11 uur in de lucht. Zoveel uren op zo'n miniplekje als een vliegtuigstoel, is gewoon ellendig. Een netje om je spullen in te doen, beenruimte van niks, iemand naast je wakker moeten maken als je naar de wc wilt en een voortdurend gevecht met kussentje en deken. Gelukkig waren er een boel mooie films te zien en konden we zowaar ook nog wat slapen. 

Om 01:00 uur Nederlandse tijd, en 8 uur 's ochtends landen we op Narita AirPort Tokyo. Zo druk als het op Schiphol was, zo rustig is het hier. We hadden een enorm vliegveld verwacht, maar binnen no time staan we buiten met de kaartjes voor de Tokyo Express al ik de zak. 

Stipt om 9:58 vertrekt de trein voor een rit van zo'n 100 km naar Tokyo. Onderweg zien we dat al die glimmende vlakken die we vanuit de lucht zagen (zonnecollectoren? Met plastic bedekte stukken grond?) rijstvelden zijn. Tuurlijk, this is Japan man!

Hoe dichter bij Tokyo, hoe dichter en hoger de bebouwing. Van landelijk en uitgestrekt naar stedelijk en vol. De trein komt soms zo dicht langs de huizen dat we vanuit de trein met een sponsje in de hand de ramen zouden kunnen lappen. Vandaag lijkt het hier wel nationale was- en luchtdag, want op vrijwel alle balkons hangt wasgoed en beddengoed. 

Op station Ueno stappen we uit. Geld halen, plattegrond van Tokyo bij de tourist office en dan naar buiten. Het is stralend weer en daar loop je dan om 11 uur 's ochtends in Tokyo. 

Via Ueno Park, een groot stadspark met tempels, vijvers, musea en een dierentuin, lopen we naar het Coco Grand Hotel. Inchecken kan pas om twee uur, dus we laten de koffers achter en gaan terug naar het park. Het is er een drukte van belang: picknickende gezinnen, joggers, fietsers, wandelaars, bankhangers en bootjevaarders. De beroemde Japanse bloesembomen staan inderdaad in bloei en de vijver zit vol dikke koi karpers. 

We wandelen op bejaardentempo door het park - lopen met een gekneusde/gebroken teen is nog steeds pijnlijk. We bekijken de tempels met de gong aan een touw (trekken aan het touw, buigen en doorlopen), de eetkraampjes met vooral veel kleurrijke zoetigheden, lopen rond de dierentuin (schapen, paarden en geiten!) en voelen de slaap toeslaan. Een hele nacht doorhalen is wel heftig. 

 

Om twee uur krijgen we de sleutel van de kamer. Volgens Booking.com een kamer 'groter dan de meeste kamers in Tokyo'. Onmogelijk! Onze kamer is echt piepklein! Er staat een bed tegen de muur van 140 breed met aan een kant nog 60 cm loopruimte, een tafel onder het raam en dat was het dan. De verhoogde badkamer is ook formaat mini, met een zitbad annex douche, wastafel en wc naast elkaar. De wc heeft sproeiers in meerdere varianten en een verwarmde bril, dat dan weer wel! Het voelt alsof we km een buitenhut van een cruiseboot zitten, met uitzicht op de vijvers van het Uenopark.

Drie uur slapen, dan zijn we weer bij. We gaan naar Ameyoko, de wijk achter het hotel op zoek naar iets te eten. Tokyo komt in alle hevigheid op ons af: de vele lichtreclames aan de gebouwen, winkels die vol liggen met etenswaren die we nog nooit hebben gezien (is dat gedroogde vis of zouden het koekjes zijn?), taartjes in kleuren die pijn die pijn doen aan je ogen, bordjes met tekens die je niet kent, eettentjes buiten met drie tafels en 10 krukjes waar Japanners oesters slobberen en winkels vol sneakers en kleding. Bij een van de eettentjes nemen we een kom soep en een bowl met rijst, vis en zalmeitjes. 

 

Terug in het hotel vermaken we ons nog een tijdje met de Japanse tv. Kooivechten, kikkers vangen in een modderpoel waar je tot je middel instaat, tranentrekkende films en afzeik-tv met mensen die er vreemd uitzien of iets raars doen. Ook de reclame is interessant: een man met een natte vlek in zijn broek mist zijn biertje. Oplossing: de luier voor de man, compleet met handleiding hoe je die in je broek moet leggen. Brede stuk boven dus, heren. 

Met de foto's op dit blog wil het nog niet zo lukken, dus jullie moeten het even doen met de tekst alleen. Morgen meer.